Ficción 2 con Lalisa

Ficción 2

Este amor que siento ahora me ahoga desesperadamente, me quita la respiración.
Intuyo que se avecina otro cambio en mi, otro radical libre impredecible, de los que voltean mi mundo y desplazan mi eje espacio-temporal.
Me pregunto en este umbral (engañosa tranquilidad que precede al huracán); ¿qué estoy amando realmente? ¿Una imagen mental? ¿Una idea?...
Cuán poco sé de vos en realidad... y por momentos temo.
Temo que cuanto más ahonde en la información sobre tu vida, más confusa sea la imagen que mi mente se va modelando.
Me reprimo de intuir desenlaces a futuro ya que las cosas tangibles que se van materializando me alejan más y más de este extraño éxtasis que implica amar casi con locura a “una desconocida”...
¿Será esto el Amor Platónico que pregonaron por tanto tiempo?... Una fuerza vital basada en lo imposible... y cuanto más posible se torna la concreción de un contacto personal, menos sublime se vuelve la imagen “sobrenatural” sobre la que germinó el sentimiento original...
Y llegará el tiempo de amar algo más; pero hoy, ahora, no quiero abandonar esta extraña y seductora dimensión de estar total y plenamente sumergido en la imagen que yo creé de alguien.
Me duele adquirir la conciencia de plantearme esto de este modo, por estar quizás transitando los límites exteriores del ojo de la tormenta.
Entonces me permito aferrar, aunque parezca inútil, al deseo de seguir luchando por imposibles hasta que llegue otro personaje a esta tragicomedia de vida, o estalle otra revolución en el estado de conciencia.
Los truenos resuenan ya a mi espalda, abandonándome en este páramo vacío, pero vuelvo a ver tu imagen, que llevo grabada en mis retinas y todo vuelve comenzar una vez más... afortunadamente.

Daniel E. Arriola Rauschmaïr.

This love that I feel for you now drowns me desperately, it takes my breath away.

I sense that another change is coming in me, another unpredictable free radical, one of those that turns my world upside down and moves my space-time axes.

I ask myself on this threshold (deceptive tranquility that precedes and follows the hurricane):

What am I really loving? A mental image? An idea?...

How little I really know about you... and at times I fear.

I am afraid because the more I delve into the information about you, the more confused the vital image of you that my mind is shaping.

I refrain from intuiting future outcomes since the tangible things that materialize take me further and further away from this strange ecstasy that implies loving “a stranger” almost madly...

Could this be the Platonic Love that so many proclaimed for so long?... A vital force based on the impossible... and the more possible the realization of a personal contact becomes, the less sublime becomes the "supernatural" image on which that germinated the original feeling...

And the time will come to love something more; but today, now, I don't want to leave this strange and seductive dimension of being totally and fully in love with an imaginary image that I created of someone.

It pains me to become aware that by considering this in this way, I am already passing the outer limits of that eye of the storm that I mentioned at the beginning.

Then I grant myself the favor of allowing myself to cling, even if it proves useless, to the desire to continue fighting for the impossible, at least until another character arrives in this tragicomedy of my life, or another revolution breaks out in my state of consciousness.

I feel that the thunder resounds already behind me, leaving me in this empty wasteland, but I look at your photos again and everything begins once more... fortunately.

Daniel E. Arriola Rauschmaïr.

ความรักที่ฉันรู้สึกตอนนี้กำลังจมน้ำตาย มันพรากลมหายใจของฉันไป

ฉันสัมผัสได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงอีกอย่างกำลังเกิดขึ้นกับฉัน อนุมูลอิสระอีกชนิดหนึ่งที่คาดเดาไม่ได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในนั้นที่ทำให้โลกของฉันกลับหัวกลับหางและเปลี่ยนแกนอวกาศ-เวลาของฉัน

ฉันสงสัยที่เกณฑ์นี้ (ความเงียบสงบที่หลอกลวงซึ่งเกิดขึ้นก่อนพายุเฮอริเคน); ฉันรักอะไรจริงๆ มโนภาพ? ความคิด?...

ฉันรู้จักคุณน้อยแค่ไหน... และบางครั้งฉันก็กลัว

ฉันเกรงว่ายิ่งฉันเจาะลึกข้อมูลเกี่ยวกับชีวิตของคุณมากเท่าไหร่ ภาพลักษณ์ที่คิดขึ้นในใจของฉันก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น

ฉันละเว้นจากการหยั่งรู้ถึงผลลัพธ์ในอนาคต เนื่องจากสิ่งที่จับต้องได้ซึ่งกำลังเกิดขึ้นจริงทำให้ฉันออกห่างจากความปีติยินดีอย่างแปลกประหลาดนี้ซึ่งสื่อถึงการรัก "คนแปลกหน้า" แทบบ้า...

นี่อาจเป็นความรักสงบที่พวกเขาเทศนามานานหรือไม่... พลังสำคัญบนพื้นฐานที่เป็นไปไม่ได้... และยิ่งเป็นไปได้มากขึ้นที่การติดต่อส่วนตัวจะกลายเป็นจริง ความประเสริฐน้อยลงจะกลายเป็นภาพ "เหนือธรรมชาติ" ที่ ความรู้สึกเดิมงอก...

และเวลาจะมาถึงความรักมากขึ้น; แต่วันนี้ ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการที่จะออกจากมิติที่แปลกประหลาดและเย้ายวนของการหมกมุ่นอยู่กับภาพลักษณ์ที่ฉันสร้างขึ้นจากใครบางคน

ฉันรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องตระหนักถึงการพิจารณาสิ่งนี้ในลักษณะนี้ บางทีอาจเป็นเพราะฉันกำลังผ่านขอบเขตภายนอกของดวงตาแห่งพายุ

ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้ตัวเองยึดติดกับความปรารถนาที่จะต่อสู้เพื่อสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ต่อไป จนกว่าตัวละครอื่นจะมาถึงในโศกนาฏกรรมแห่งชีวิตนี้ หรือมีการปฏิวัติครั้งใหม่เกิดขึ้นในสภาพของจิตสำนึก

ฟ้าร้องดังก้องอยู่ข้างหลังฉันแล้ว ทิ้งฉันไว้ในดินแดนรกร้างว่างเปล่านี้ แต่ฉันเห็นภาพของคุณอีกครั้ง ซึ่งฉันได้สลักไว้บนเรตินาของฉัน และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง... โชคดี

Daniel E. Arriola Rauschmaïr

지금 내가 느끼는 이 사랑은 나를 필사적으로 익사시키고 숨이 멎게 합니다.

내 안에 또 다른 변화, 예측할 수 없는 자유 라디칼, 내 세계를 뒤집고 내 시공간의 축을 이동시키는 것 중 하나가 다가오고 있음을 감지합니다.

나는 이 문턱(허리케인 이전의 기만적인 평온함)이 궁금합니다. 내가 진정으로 사랑하는 것은 무엇인가? 정신적 이미지? 아이디어?...

내가 당신에 대해 아는 것이 얼마나 적은지... 때로는 두렵기도 합니다.

당신의 삶에 대한 정보를 파헤칠수록 내 마음이 형성하는 이미지가 더 혼란스러워질까 두렵습니다.

구체화되고 있는 가시적인 것들이 거의 미친 듯이 "낯선 사람"을 사랑하는 것을 의미하는 이 이상한 엑스터시에서 점점 더 멀어지기 때문에 나는 미래의 결과를 직감하지 않습니다...

이것이 그들이 그렇게 오랫동안 설파한 플라토닉한 사랑일 수 있을까?... 불가능에 기초한 생명력... 그리고 개인적인 접촉의 실현이 가능할수록 덜 숭고한 "초자연적" 이미지가 된다. 원래 느낌 발아 ...

그리고 무언가를 더 사랑할 때가 올 것입니다. 하지만 오늘, 지금, 나는 내가 만든 누군가의 이미지에 완전하고 완전히 몰두하는 이 이상하고 매혹적인 차원을 떠나고 싶지 않습니다.

아마도 내가 폭풍의 눈의 바깥쪽 경계를 통과하고 있기 때문일 것입니다.

그래서 나는 이 삶의 비극에 또 다른 등장인물이 등장하거나 의식 상태에서 또 다른 혁명이 일어날 때까지 불가능한 것을 위해 계속 싸우고자 하는 욕망에 그것이 쓸모없어 보이더라도 집착하도록 내버려 둡니다.

천둥은 이미 내 뒤에서 울려 퍼지고 이 텅 빈 황무지에 나를 남겨두지만, 나는 내 망막에 새긴 너의 모습을 다시 보고 모든 것이 다시 시작된다... 다행히.

다니엘 E. 아리올라 라우슈마이어