Ausencia - Absence

Medianoche.

El día se resiste a morir en la tormenta

combatiendo a la oscuridad con relámpagos, pero no;

llueven lágrimas de sangre. Frío metálico. Olor a soledad.

Un extraño gusto a tus besos me hace creer que soy adicto a vos.

Espero que pare de llover contra mi ventana

como la tierra reseca hasta hace minutos espera un respiro;

como las hojas verdes recién arrancadas por el viento

esperan el milagro de volver a sus ramas;

como tus ojos brillantes esperaban verme llorar.

La nave nocturna, que es mi cuarto,

estalla de improviso en una cascada de colores desordenados y fulgurantes,

raíz de un relámpago,

y el mar de mis poros se satura de dudas.

Muy intrigado te beso

y beso tinieblas,

y beso en vos, a miles de labios que ya no existen;

bocas de cosmos que me calman tan solo con imaginarlas.

Te llamo casi como un mantra

por tu mágico nombre,

y me quedo oyendo el silencio, (“Como un ciego frente al mar...”)

y recuerdo aquel beso que interrogándome te dí dudando,

pero no hay ni hubo respuesta,

ya que en el pasado enmohecido

en tus sutiles manos deposité toda mi vida.

Daniel Arriola.

Midnight.
The day refuses to die in the storm
fighting the darkness with lightning, but no;
tears of blood rain. Metallic cold. Smell of loneliness
A strange taste in your kisses makes me believe that I am addicted to you.
I hope it stops raining against my window
As the land has been parched until minutes ago, it awaits a breather;
like the green leaves freshly torn by the wind
they await the miracle of returning to their branches;
as your bright eyes waited to see me cry.
The night ship, which is my room,
suddenly explodes in a cascade of disordered and brilliant colors,
lightning root,
and the sea of ​​my pores is saturated with doubts.
Very intrigued I kiss you
and kiss darkness,
and I kiss thousands of lips that no longer exist in you;
mouths of cosmos that calm me just by imagining them.
I call you almost like a mantra
by your magical name,
and I stay listening to the silence, (“Like a blind man facing the sea…”)
and I remember that kiss that, questioning me, I gave you doubting,
but there is and was not an answer
since in the past moldy
In your subtle hands I deposited my whole life.

Daniel Arriola.





เที่ยงคืน
วันปฏิเสธที่จะตายในพายุ
ต่อสู้กับความมืดด้วยสายฟ้า แต่ไม่ใช่;
น้ำตาฝนเลือด. ความเย็นของโลหะ กลิ่นของความเหงา
รสจูบแปลก ๆ ของคุณทำให้ฉันเชื่อว่าฉันติดคุณ
ฉันหวังว่าฝนจะหยุดตกที่หน้าต่างของฉัน
เมื่อแผ่นดินแห้งผากจนถึงนาทีที่แล้ว มันกำลังรอการหายใจ
เหมือนใบไม้เขียวที่ถูกลมพัด
พวกเขารอคอยปาฏิหาริย์ที่จะกลับไปสู่สาขาของตน
นัยน์ตาอันสุกใสของท่านเฝ้ารอที่จะเห็นข้าพเจ้าร้องไห้
เรือกลางคืนซึ่งเป็นห้องของฉัน
ทันใดนั้นก็ระเบิดเป็นน้ำตกที่มีสีสดใสและยุ่งเหยิง
รากสายฟ้า,
และทะเลในรูขุมขนของฉันเต็มไปด้วยความสงสัย
ทึ่งมากฉันจูบคุณ
และจูบความมืด
และฉันจุมพิตริมฝีปากนับพันที่ไม่มีอยู่ในตัวคุณแล้ว
ปากของจักรวาลที่ทำให้ฉันสงบเพียงแค่จินตนาการถึงมัน
ฉันโทรหาคุณเกือบเหมือนต้องมนต์
ด้วยชื่อวิเศษของคุณ
และฉันยังคงฟังความเงียบ (“เหมือนคนตาบอดหันหน้าไปทางทะเล…”)
และฉันจำจูบนั้นได้ ฉันถามฉัน ฉันทำให้เธอสงสัย
แต่มีและไม่มีคำตอบ
เนื่องจากในอดีตขึ้นรา
ฉันฝากทั้งชีวิตไว้ในมืออันบอบบางของคุณ


Daniel Arriola.

자정.

하루는 폭풍 속에서도 죽기를 거부한다

번개로 어둠과 싸우지만 아닙니다.

핏빛 비의 눈물. 메탈릭 콜드. 외로움의 냄새

당신의 키스에서 느껴지는 이상한 맛은 내가 당신에게 중독되었다고 믿게 만듭니다.

내 창에 비가 그쳤으면 좋겠어

몇 분 전까지만 해도 땅이 바싹 말랐기 때문에 한숨을 쉬기를 기다리고 있습니다.

바람에 갓 찢긴 푸른 잎사귀처럼

그들은 가지로 돌아가는 기적을 기다리고 있습니다.

당신의 밝은 눈이 내가 우는 것을 보기를 기다렸을 때.

내 방인 밤의 배는

무질서하고 찬란한 색채의 연속으로 갑자기 폭발한다.

번개 뿌리,

내 모공의 바다는 의심으로 가득 차 있습니다.

매우 흥미로워 나는 당신에게 키스합니다

그리고 어둠에 키스하고,

그리고 나는 더 이상 당신 안에 존재하지 않는 수천 개의 입술에 키스합니다.

상상만 해도 마음이 차분해지는 우주의 입들.

난 널 거의 만트라처럼 불러

당신의 마법 같은 이름으로

그리고 나는 침묵에 귀를 기울입니다. (“맹인이 바다를 바라보듯…

그리고 나는 나에게 묻고 의심하며 당신에게 주었던 그 키스를 기억합니다.

하지만 답이 있고 답이 없었습니다

예전부터 곰팡이가 핀

당신의 미묘한 손에 나는 평생을 맡겼습니다.

Daniel Arriola.