Alone again-Darkness

Darkness

Que hermoso despelote tengo en la cabeza, exactamente cuando pensaba que todo en mi vida estaba encaminado en el rumbo correcto, y no habiendo mediado ningún cambio en el mismo y casi ninguno en mi entorno, me doy cuenta de que este no soy yo, ni lo que estoy haciendo es lo que quiero. Recuerdo la teoría de Silo (puaj): “Pensar, sentir y actuar en la misma dirección constituye un acto unitivo; cualquier combinación de los tres conceptos distinta constituye un acto contradictorio.

Hoy soy una contradicción ambulante. Intento justificarme diciendo que este impass, que lleva mas de un año, es como un “descanso” pero esa excusa no me satisface. Digamos que debo culpar a mi stress de vida, prolongado por más de una década... pero ya basta !. Joya !. Suficiente !. 

Ya no tolero no crecer, no digo a ritmo geométrico, paso a paso o a saltos, mi envase está dándome los últimos avisos de urgencia... diciendo algo así: “Chabón, si no me usas, despídete de todo el espacio que creías que ibas a llenar con experiencias y conciencia... le hace falta a alguien más...”. 

Daniel E. Arriola

What a beautiful mess I have in my head, exactly when I thought that everything in my life was heading in the right direction, and having mediated no change in it and almost none in my environment, I realize that this is not me, nor what I'm doing is what I want. I remember Silo's theory (yuck): “Thinking, feeling and acting in the same direction constitutes a unitive act; any different combination of the three concepts constitutes a contradictory act.

Today I am a walking contradiction. I try to justify myself by saying that this impasse, which has been going on for more than a year, is like a "rest" but that excuse doesn't satisfy me. Let's say that I have to blame my life stress, prolonged for more than a decade... but enough is enough!. Jewel!. Enough !.

I can no longer tolerate not growing, I don't mean geometric rhythm, step by step or by leaps, my packaging is giving me the latest emergency warnings... saying something like this: "Boy, if you don't use me, say goodbye to all the space you thought you you were going to fill it with experiences and awareness... someone else needs it...".

I teeter on the edge of good and evil
already on illusion and hope,
already on the black reality and disappointment,
already about ideas and ideals,
already about treason and foolishness,
destiny and intuition,
actions and vague words.
My love-producing machine,
again without Final Consumer;
my desire, without a fixed target,
my actions without a guiding will.
Just, huh.
Karma. ineluctable destiny. Eternal anxiety.
Tired of how vain the efforts have been,
I outline my hesitant steps towards the abyss of my own self,
And I get back home,
to the most consistent darkness,
bosom of the universe,
origin of everything,
what was before anything,
what will be after all...
Me... without you.

Daniel E. Arriola

ช่างเป็นเรื่องไร้สาระที่สวยงามในหัวของฉันจริงๆ เมื่อฉันคิดว่าทุกอย่างในชีวิตของฉันกำลังมุ่งไปในทิศทางที่ถูกต้อง และไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในสภาพแวดล้อมของฉัน และแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย ฉันตระหนักว่านี่ไม่ใช่ฉัน หรืออะไร ฉันกำลังทำสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันจำทฤษฎีของไซโลได้ (yuck) ว่า “การคิด ความรู้สึก และการกระทำไปในทิศทางเดียวกันถือเป็นการกระทำที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว การผสมผสานที่แตกต่างกันของแนวคิดทั้งสามถือเป็นการกระทำที่ขัดแย้งกัน

วันนี้ฉันเป็นความขัดแย้งที่เดินได้ ฉันพยายามแก้ตัวด้วยการพูดว่าทางตันนี้ซึ่งเกิดขึ้นมานานกว่าหนึ่งปีเป็นเหมือน "การพักผ่อน" แต่ข้อแก้ตัวนั้นไม่ทำให้ฉันพอใจ เอาเป็นว่าต้องโทษความเครียดในชีวิตที่ยืดเยื้อมากว่าสิบปี...แต่พอแล้ว!. อัญมณี!. เพียงพอ !.

ฉันทนไม่ได้อีกต่อไปที่จะไม่เติบโต ฉันไม่ได้หมายถึงจังหวะเรขาคณิต ทีละขั้นหรือกระโดด ตู้คอนเทนเนอร์ของฉันกำลังแจ้งเตือนฉุกเฉินล่าสุดให้ฉัน... พูดประมาณนี้: "ไอ้หนู ถ้าคุณไม่ใช้ฉัน บอกลาพื้นที่ทั้งหมดที่คุณคิดว่ากำลังจะเติมเต็มด้วยประสบการณ์และความตระหนัก... คนอื่นต้องการมัน..."

ฉันเดินโซเซอยู่บนขอบของความดีและความชั่ว

อยู่บนภาพมายาและความหวัง

บนความเป็นจริงสีดำและความผิดหวัง

เกี่ยวกับความคิดและอุดมคติแล้ว

เกี่ยวกับการทรยศและความโง่เขลาแล้ว

โชคชะตาและสัญชาตญาณ

การกระทำและคำพูดที่คลุมเครือ

เครื่องผลิตความรักของฉัน

อีกครั้งโดยไม่มีผู้บริโภคขั้นสุดท้าย

ความปรารถนาของฉันโดยไม่มีเป้าหมายที่แน่นอน

การกระทำของฉันโดยไม่มีเจตจำนงชี้นำ

แค่ฮะ

กรรม. โชคชะตาที่แก้ไขไม่ได้ ความวิตกกังวลชั่วนิรันดร์

เหนื่อยกับความพยายามที่เปล่าประโยชน์

ฉันร่างขั้นตอนที่ลังเลของฉันไปสู่ก้นบึ้งของตัวตนของฉันเอง

และฉันจะกลับบ้าน

ไปสู่ความมืดที่สม่ำเสมอที่สุด

อกของจักรวาล,

ต้นกำเนิดของทุกสิ่ง

อะไรมาก่อนอะไร

จะเป็นอย่างไรต่อไป...

แค่ฉันเธอไม่เกี่ยว.

Daniel E. Arriola

내 인생의 모든 것이 올바른 방향으로 가고 있다고 생각했을 때, 내 인생의 변화도, 내 환경도 거의 변화가 없었기 때문에 이것이 내가 아니라는 것을 깨달았습니다. 내가 하고 있는 것은 내가 원하는 것이다. 나는 Silo의 이론(yuck)을 기억합니다. 세 가지 개념의 다른 조합은 모순되는 행위를 구성합니다.

오늘 나는 걷는 모순이다. 1년 넘게 이어진 이 교착 상태를 '휴식'과 같다고 변명해 보지만 그 핑계로는 만족할 수 없다. 10년 넘게 지속된 내 삶의 스트레스를 탓해야 한다고 치자... 그래도 충분해!. 보석!. 충분한 !.

나는 더 이상 자라지 않는 것을 참을 수 없습니다. 나는 기하학적 리듬을 의미하는 것이 아닙니다. 단계적으로 또는 도약적으로, 내 컨테이너는 나에게 최신 비상 경고를 제공합니다... 다음과 같이 말합니다: "소년, 나를 사용하지 않으면 , 경험과 인식으로 채울 것이라고 생각했던 모든 공간에 작별을 고하세요... 다른 사람이 필요로 합니다...".

나는 선과 악의 경계에서 비틀거린다.

이미 환상과 희망에,

이미 검은 현실과 실망에

이미 아이디어와 이상에 대해

이미 반역과 어리석음에 대해

운명과 직감,

행동과 모호한 말.

내 사랑을 만드는 기계,

다시 최종 소비자 없이;

내 욕망은 정해진 목표 없이

의지가 없는 내 행동.

그냥, 허.

업. 피할 수 없는 운명. 영원한 불안.

그동안의 노력이 헛된 것에 지쳤고,

나는 나 자신의 심연을 향한 나의 머뭇거리는 발걸음을 설명한다.

그리고 집에 돌아와서,

가장 일관된 어둠,

우주의 가슴,

모든 것의 기원,

무엇보다 먼저,

결국 어떻게 될까요...

나... 너 없이.

Daniel E. Arriola